شعر فارسی آیات غمزه

همين پنجاه سالِ پيش هم لبخند و هم نان داشت

مریم جعفری آذرمانی — Thu, 16 Oct 2014 02:32:00 GMT

همين پنجاه سالِ پيش هم لبخند و هم نان داشت
به آب روستا خوش بود اما عشق تهران داشت

پدر با لهجه ي شيرين آذربايجاني هم
به چاي تلخِ قوري هاي مادر سخت ايمان داشت

دو تا قوري يکي رنگ طلا مخصوص صبحانه
يکي هم نقره اي، در شب که رنگ ماه و باران داشت

اگر من هم يکي از دختران روستا بودم
به جاي شعر، شور ديگري در چشم من جان داشت

درون قلعه ي سرخي خودم را حبس مي کردم
که هرگوشه دري و هر دري هم يک نگهبان داشت

که چوپان عاشقم مي شد، و گرگي گله را مي زد
دل من هم خنک مي شد به هر شکلي که امکان داشت

پدر آقاي ده بوده ولي کم کم در او حل شد
همان حسي که يک «شهري» ميان شهروندان داشت

مریم جعفری آذرمانی — Sun, 31 Aug 2014 06:36:00 GMT

کيسه ها را خودم مهم کردم آن قَدَر تا ادا در آوردند
چشم و گوش زباله ها وا شد، و سپس دست و پا درآوردند

مثل انسان نگاهشان کردم فکر کردند جاودان هستند
با تمام مچالگي هاشان، باز از خود صدا در آوردند

ميکروب ها خطابه مي خواندند قيفِ پاره بلندگوشان بود
همه کف مي زدند و مشکل من اين که سر از کجا در آوردند

قوطيِ باد کرده ي مغرور، از غذاهاي مانده شاکي بود
با لبِ بسته ادّعا مي کرد که دمارِ مرا درآوردند

کيسه ها را گره زدم بردم جشنِ جارو دوباره برپا شد
رفتگرها همه روان کاوند شهر را از عزا درآوردند

مریم جعفری آذرمانی — Sat, 16 Aug 2014 05:10:00 GMT

بدون قل هوَ اللّهي شبم را سر نمي کردم
به جز قرآن و جدول ضرب را از بر نمي کردم

چه حکم مطلقي در خاک و خون خاندانم بود؟
که بي اذن پدر هرگز لبم را تر نمي کردم

اگر در کودکي شاعر نبودم خوش زبان بودم
که از پر حرفي ام گوش فلک را کر نمي کردم

سرانگشتي نهايت مي رساندم تا کليدِ برق
وليکن دست کاري توي خير و شر نمي کردم

بزرگم مثل اين پرسش: چرا در کودکي هايم
خدا را خوب مي ديدم ولي باور نمي کردم؟

مریم جعفری آذرمانی — Thu, 10 Jul 2014 10:30:00 GMT

هم آغوشِ توفان، علف زار عريان
چه مي خواهد از ريشه هاي درختان

همه قوم من خشک سالي پرستند
بگو با چه لحني بگويم به باران

حقيقت! چرا واقعيت نداري؟
مگر تا کجا مي رسد دست شيطان؟

خدايا چرا من؟ مگر زن نبودم؟
چه شادم از اين غم که در نوعِ انسان ـ

ـ کسي هرگز اين قدر ثروت ندارد
نه قارون نه حاتم نه حتي سليمان